Kelpies: Εκεί όπου ο μύθος παίρνει τη μορφή αλόγου

Υπάρχουν τόποι και μέρη που δεν έχουμε επισκεφθεί ακόμη, κι όμως έχουν ήδη αρχίσει να ζουν μέσα μας.

Τα Kelpies ανήκουν, για μένα, σε αυτή ακριβώς την κατηγορία.

Δεν έχω βρεθεί ακόμη στο Falkirk της Σκωτίας. Είναι όμως ένα από εκείνα τα ταξίδια που θέλω οπωσδήποτε να κάνω. Ίσως γιατί η εικόνα τους συνδυάζει πράγματα που με αγγίζουν πολύ: άλογα, μύθο, τέχνη, τοπίο και ιστορία.

Δύο τεράστια κεφάλια αλόγων από ατσάλι, που υψώνονται μέσα στο σκωτσέζικο τοπίο και μοιάζουν σαν να ανήκουν ταυτόχρονα στο παρελθόν και σε κάτι απολύτως σύγχρονο. Τα Kelpies βρίσκονται στο Helix Park, κοντά στο Falkirk, δίπλα στο Forth & Clyde Canal. Είναι έργο του Σκωτσέζου καλλιτέχνη Andy Scott, διαβάζω ότι έχουν ύψος περίπου 30 μέτρα και αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύγχρονα τοπόσημα της Σκωτίας. Η έμπνευσή τους συνδέεται με τα δυνατά άλογα εργασίας της Σκωτίας, που για χρόνια τραβούσαν φορτία και βάρκες κατά μήκος των καναλιών και δούλευαν στα χωράφια της περιοχής.

Κι όμως, το όνομά τους πηγαίνει πολύ πιο πίσω. Στη σκωτσέζικη παράδοση, τα kelpies ήταν μυθικά πλάσματα του νερού. Άλογα που εμφανίζονταν κοντά σε ποτάμια και λίμνες, όμορφα και γοητευτικά αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνα. Σύμφωνα με τους μύθους, μπορούσαν να αλλάζουν μορφή και να παρασύρουν εκείνον που τα πλησίαζε.

Μου αρέσει πολύ αυτή η αντίθεση μεταξύ του πραγματικού και του μυθικού. Η αντίθεση που το άλογο που δούλεψε δίπλα στον άνθρωπο και το πλάσμα που γεννήθηκε μέσα από ιστορίες. Αντιθέσεις: η δύναμη και το μυστήριο.

Ίσως γι’ αυτό με ελκύουν τόσο. Γιατί το άλογο, για μένα, δεν υπήρξε ποτέ μόνο ένα όμορφο ζώο. Έχει κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Δύναμη και ευαισθησία μαζί. Ελευθερία, αλλά και μια σχεδόν αθόρυβη σχέση εμπιστοσύνης με τον άνθρωπο. Μπορεί να είναι επιβλητικό και την ίδια στιγμή να αντιλαμβάνεται την παραμικρή αλλαγή γύρω του. Μια κίνηση. Μια ένταση. Έναν φόβο. Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι, εδώ και αιώνες, του έδωσαν τόσους συμβολισμούς. Αντοχή. Ελευθερία. Αξιοπρέπεια. Δύναμη. Μυστήριο.

Και ίσως ακριβώς αυτή η σύνθεση να είναι που κάνει τα Kelpies τόσο εντυπωσιακά ακόμη και μέσα από μια φωτογραφία. Ξέρεις ότι είναι ατσάλι, βλέπεις τη μεταλλική κατασκευή, τη μηχανική ακρίβεια, το μέγεθος. Κι όμως, δεν τα νιώθεις σε καμία περίπτωση ψυχρά.

Το ένα κεφάλι υψώνεται πιο δυναμικά, το άλλο μοιάζει πιο ήρεμο. Το φως περνά ανάμεσα στα μεταλλικά τους τμήματα και, όσο αλλάζει η γωνία, αλλάζει μαζί και η αίσθηση που δίνουν. Σαν να υπάρχει κίνηση μέσα στην ακινησία. Σαν να υπάρχει ζωή μέσα στο μέταλλο!

Ο Andy Scott δεν δημιούργησε απλώς δύο εντυπωσιακά άλογα. Τα Kelpies σχεδιάστηκαν ως φόρος τιμής στα άλογα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία των καναλιών και της βιομηχανίας της Σκωτίας. Αποκαλύφθηκαν τον Απρίλιο του 2014 και σήμερα λειτουργούν σαν μια σύγχρονη πύλη προς την περιοχή.

Κι αυτό είναι ίσως που με κάνει να θέλω ακόμη περισσότερο να τα δω από κοντά. Γιατί ένας τόπος μπορεί να θυμάται με πολλούς τρόπους. Μπορεί να κρατήσει ένα παλιό κτίριο. Μπορεί να διατηρήσει μια γέφυρα, έναν δρόμο, ένα παλιό εργοστάσιο.

Ή μπορεί να σηκώσει δύο τεράστια άλογα προς τον ουρανό και να πει: «Αυτά τα πλάσματα ήταν μέρος της ιστορίας μας.»

Και κάπου εκεί, το ταξίδι παύει να είναι απλώς μια επίσκεψη σε ένα αξιοθέατο. Γίνεται τρόπος να συναντήσεις έναν τόπο μέσα από αυτά που επέλεξε να θυμάται. Ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο με ορισμένα ταξίδια.

Αρχίζουν πολύ πριν κλείσουμε εισιτήριο. Αρχίζουν από μια εικόνα. Μια ιστορία. Μια φωτογραφία που μας κάνει να σταματήσουμε. Μια επιθυμία να βρεθούμε κάποτε εκεί.

Δεν ξέρω πώς θα είναι η πρώτη στιγμή που θα δω τα Kelpies από κοντά. Ίσως να είναι διαφορετικά απ’ ό,τι τα έχω φανταστεί. Ελπίζω μόνο, όταν έρθει εκείνη η στιγμή, να έχω χρόνο να σταθώ απέναντί τους χωρίς βιασύνη. Να κοιτάξω το ατσάλι, το φως και το σκωτσέζικο τοπίο γύρω τους. Και να σκεφτώ πόσο παράξενο είναι που δύο γλυπτά μπορούν να σε κάνουν να θέλεις να ταξιδέψεις χιλιάδες χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να τα συναντήσεις.

Ίσως τελικά αυτό να είναι κι ένα από τα πράγματα που κάνουν τα ταξίδια τόσο σημαντικά. Δεν πηγαίνουμε πάντα κάπου επειδή ξέρουμε ήδη τι θα βρούμε. Μερικές φορές πηγαίνουμε επειδή κάτι εκεί μάς έχει ήδη καλέσει.

Εσείς τι λέτε; Υπάρχει κάποιος τόπος που δεν έχετε επισκεφθεί ακόμη, αλλά νιώθετε πως σας καλεί ήδη;