Αγάπη είναι...
Όσα κι αν έχουν ειπωθεί ή γραφτεί για την αγάπη, συνήθως και πολύ συχνά, έχουν μια δόση - ή και γερές δόσεις - καημού και απελπισίας. Σαν η αγάπη να πρέπει να είναι πονεμένη και δραματική για να είναι αληθινή. Σαν να χρειάζεται να υπάρχει αγωνία, ζήλια αποχωρισμοί, μεγάλα λόγια και επιστροφές δραματικές για να δείξει ότι μόνο έτσι έχει ουσία και βάθος η αγάπη.
Μάλλον, ίσως επειδή τέτοιου είδους ιστορίες αγάπης, όπως αποκαλούνται, γράφουν τα πιο δυνατά τραγούδια και γεμίζουν τις κινηματογραφικές αίθουσες...Πιστεύω πως η πιο ουσιαστική μορφή αγάπης κρύβεται στην ηρεμία και στην ασφάλεια που πολλοί θεωρούν αυτές τις ποιότητες "βαρετές". Αναρωτιέμαι, πολλές φορές, μήπως έχουμε μάθει και μπερδεύουμε την ένταση με το βάθος... Μήπως θεωρούμε ότι ο μεγάλος έρωτας είναι εκείνος που μας κρατά σε αγωνία και σε ένταση επειδή μας κάνει να αισθανόμαστε δυνατά. Όμως δεν είναι κάθε δυνατό συναίσθημα αγάπη. Μερικές φορές είναι ο δικός μας φόβος. Άλλες φορές ίσως είναι η ανάγκη να μας επιλέξουν, να μας επιβεβαιώσουν ή να μας αποδείξουν ότι αξίζουμε...
Η αγάπη για εμένα είναι απλότητα.
Είναι να μη χρειάζεται να μαντεύεις συνεχώς τι αισθάνεται ο άλλος, να μη φοβάσαι ότι μια λάθος λέξη θα γκρεμίσει τη σχέση. Να μπορείς να μιλήσεις αλλά και να σωπάσεις. Να μπορείς να είσαι κουρασμένος, άκεφος, όχι τέλειος, αλλά παρ'όλα αυτά να αισθάνεσαι ότι μπορείς να είσαι και αυτή η εκδοχή σου.
Η αγάπη δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες εξομολογήσεις, αλλά σε έναν άνθρωπο που θυμάται κάτι μικρό που του είπες. Σ' ένα μήνυμα που ήρθε όταν το χρειαζόσουν, σε ένα βλέμμα που σε ρωτά αν είσαι καλά πριν προλάβεις να το πεις. Βρίσκεται εκεί που δεν απαιτεί να συμβεί κάτι εντυπωσιακό για να έχει αξία...
Είναι η φροντίδα χωρίς έλεγχο, είναι η χαρά για την χαρά του άλλου, είναι το ενδιαφέρον χωρίς να εισβάλλεις, είναι η εγγύτητα που αφήνει την ελευθερία να αναπνέει και να ζει.
Κυρίως, όμως είναι σεβασμός.
Σεβασμός στον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου, αλλά και στον δικό σου εαυτό. Γιατί η αγάπη δεν πρέπει να ζητά κανέναν να μικραίνει, να σωπαίνει ή να εγκαταλείπει τον εαυτό του, απλά και μόνο για να χωρέσει κάπου...
Δεν λέω ότι η αγάπη δεν δυσκολεύει, δεν δοκιμάζεται ή δεν κάνει λάθη. Αλλά ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, δεν ξεχνά την αξία και την αξιοπρέπεια του άλλου.
Ίσως να είναι κυρίως ο τρόπος που επιλέγουμε να φερόμαστε όταν αυτά που αισθανόμαστε δεν είναι εύκολα, όταν το κάθε μέρα μας δεν είναι όμορφο και φυσικά, όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ένας ορισμός που να χωρά την αγάπη ολόκληρη. Ξέρω σίγουρα ότι η αληθινή αγάπη δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι διαρκώς αν αξίζεις. Σε αφήνει να αναπνέεις, να γίνεσαι περισσότερο ο εαυτός σου. Και χωρίς πολύ θόρυβο, κάνει τη ζωή πιο φωτεινή!
Αγάπη είναι...Εσείς τι λέτε;
Πίνακας Jean-Auguste-Dominique Ingres 1780-1867 Odalisque in Grissaille