Πόσο σκοινί δίνουμε στα όνειρά μας;

Όταν ήμουν παιδί, δεν πέταξα ποτέ χαρταετό.

Τους έβλεπα, όμως, κάθε Καθαρά Δευτέρα να γεμίζουν τον ουρανό. Παρατηρούσα τα παιδιά που κρατούσαν το σκοινί και προσπαθούσα να φανταστώ τι ένιωθαν. Και, για κάποιον παράξενο λόγο, ένιωθα σαν να το ζούσα κι εγώ μαζί τους.

Τη χαρά τη στιγμή που ο χαρταετός απογειωνόταν και «ξεκολλούσε» από τη γη. Την αγωνία όταν πάλευε με τον αέρα, την προσμονή μέχρι να σταθεροποιηθεί. Και ύστερα, εκείνη την αίσθηση πως ο ουρανός ήταν τόσο μεγάλος, που μπορούσαν τα πάντα να χωρέσουν μέσα του.

Ίσως τότε να ένιωσα για πρώτη φορά την απεραντοσύνη, χωρίς να μπορώ ακόμη να της δώσω όνομα.

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά, μα πολλά χρόνια, και να μεγαλώσω πολύ ώστε να κρατήσω κι εγώ ένα σκοινί στα χέρια μου. Και όταν τελικά το έκανα, ένιωσα κάτι που δεν περίμενα: όσο ο χαρταετός έπαιρνε ύψος, κάτι μέσα μου «άνοιγε» μαζί του. Κοίταζα ψηλά και ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μα, τα πάντα!

Δεν ήταν απλώς ένας χαρταετός. Ήταν η αίσθηση πως κάτι μπορεί να ανέβει ψηλότερα, αρκεί να του δώσεις χώρο…

Από τότε σκέφτομαι συχνά πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουμε τις επιθυμίες μας μεγαλώνοντας.

Όταν ήμασταν παιδιά, δεν ζητούσαμε αποδείξεις. Δεν αναρωτιόμασταν αν οι επιθυμίες μας, τα όνειρά μας είναι λογικά, πραγματοποιήσιμα ή αρκετά ασφαλή. Δεν απαιτούσαμε να γνωρίζουμε από πριν πού θα μας οδηγήσουν…

Χμμ… θα πω απλώς ότι αρκούσε που υπήρχαν.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να κάνουμε υπολογισμούς: χρόνο, κόστος, πιθανότητες. Ίσως ακόμα και τι θα πουν οι άλλοι. Τι μπορεί να χάσουμε, αν δεν πάνε όλα όπως τα φανταστήκαμε…

Και κάπως έτσι αρχίζουμε, πολλές φορές, να κρατάμε το σκοινί πιο σφιχτά.

Όχι απαραίτητα επειδή πάψαμε να θέλουμε κάτι. Ούτε επειδή αυτό που επιθυμούμε έπαψε να μας αφορά. Αλλά επειδή μάθαμε να φοβόμαστε περισσότερο όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Κοιτάζοντας τη δική μου ζωή, βλέπω επιθυμίες που δεν εγκατέλειψα ποτέ πραγματικά. Απλώς τις έβαλα λίγο πιο πίσω. Τις άφησα να περιμένουν μέχρι να έρθει η σωστή στιγμή. Μέχρι να τελειώσουν οι υποχρεώσεις. Μέχρι να αισθανθώ έτοιμη. Μέχρι να είμαι σίγουρη ότι δεν θα εκτεθώ, δεν θα αποτύχω, δεν θα πληγωθώ. Ή, ακόμη κι αν εκτεθώ ή αποτύχω, να είναι πάλι εντάξει. Γιατί προσπάθησα και έδωσα τον εαυτό μου στη στιγμή που επέλεξα εγώ.

Μόνο που η σωστή στιγμή έχει έναν παράξενο τρόπο να απομακρύνεται κάθε φορά που νομίζεις ότι την πλησιάζεις.

Δεν πιστεύω ότι μεγαλώνοντας πρέπει να αγνοούμε την πραγματικότητα. Τουναντίον, η ζωή έχει ευθύνες, ανθρώπους για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι, αποφάσεις που δεν αφορούν μόνο εμάς και συνέπειες που δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν.

Η ωριμότητα δεν είναι εχθρός των επιθυμιών μας.

Υπάρχει, όμως, μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να προστατεύεις τη ζωή σου και στο να την περιορίζεις.

Ανάμεσα στο να σκέφτεσαι πριν αποφασίσεις και στο να αναβάλλεις για πάντα.

Ανάμεσα στο να γνωρίζεις τους κινδύνους και στο να τους αφήνεις να αποφασίζουν για εσένα.

Κι αυτό είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί όλο και περισσότερο: πόσο χώρο δίνουμε τελικά σε κάτι που αγαπάμε, όταν δεν ξέρουμε ακριβώς πού θα μας οδηγήσει;

Δεν συμβαίνουν όλα όπως τα φανταζόμαστε. Κάποια πράγματα αλλάζουν μορφή. Κάποια μας οδηγούν αλλού. Κάποια τελειώνουν πριν προλάβουν να φτάσουν ψηλά. Κι άλλα, όταν τα πλησιάσουμε, δεν μοιάζουν καθόλου με εκείνο που περιμέναμε.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν άξιζαν τον χώρο που τους δώσαμε.

Υπήρξαν πράγματα στη ζωή μου που δεν έγιναν πραγματικότητα. Υπήρξαν και άλλα που ήρθαν με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που είχα φανταστεί.

Και ίσως τελικά η αξία τους να μη βρισκόταν μόνο στο αν τα κατάφερα, αλλά και σε όσα μου αποκάλυψαν για εμένα.

Τι ήθελα στ’ αλήθεια. Τι μου έλειπε. Τι φοβόμουν. Ποια πλευρά μου κρατούσα χαμηλά, για να μη διαταράξω την ασφάλεια όσων ήδη γνώριζα.

Σκέφτομαι ξανά εκείνον τον πρώτο χαρταετό που κράτησα στα χέρια μου ως μεγάλη γυναίκα. Τότε κατάλαβα πως η ελευθερία του δεν βρισκόταν μόνο στο πόσο ψηλά μπορούσε να φτάσει. Βρισκόταν και στο ότι του επέτρεπα να ανέβει.

Δεν χρειαζόμαστε την αφέλεια που είχαμε ως παιδιά. Χρειαζόμαστε, όμως, κάτι από εκείνη την εμπιστοσύνη.

Να μην απορρίπτουμε μια επιθυμία πριν της δώσουμε χώρο να υπάρξει.

Να μην απαιτούμε από κάθε τι που θέλουμε να μας εγγυηθεί το τέλος του, πριν κάνουμε το πρώτο βήμα.

Γιατί κάποιες φορές δεν είναι η ζωή που κρατά χαμηλά όσα θέλουμε.

Είμαστε εμείς που δεν αφήνουμε άλλο σκοινί.

Σε ποιο κομμάτι της ζωής σας χρειάζεται να αφήσετε λίγο περισσότερο σκοινί; Εσείς τι λέτε;

Photo credit: Eric Patnoudes