Ρομαντισμός ή ρεαλισμός; Ίσως χρειαζόμαστε και τα δύο
Πάντα πίστευα ότι οι ρομαντικοί άνθρωποι βλέπουν κάτι που οι υπόλοιποι δεν μπορούν "εύκολα" να δουν.
Δεν κοιτούν μόνο αυτό που υπάρχει αλλά κοιτούν κι αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει. Βλέπουν έναν άνθρωπο και μαζί όλες τις πιθανότητες που κουβαλά. Μια σχέση και μαζί όλα όσα θα μπορούσε να γίνει. Έναν δρόμο και, πριν ακόμη τον περπατήσουν, φαντάζονται πού μπορεί να τους οδηγήσει. Ίσως ακούγεται ονειροπόλο, αλλά ο ρομαντισμός έχει αυτή τη δύναμη.
Να δίνει φως στο συνηθισμένο. Να δίνει πολύ μεγαλύτερο νόημα σε μια στιγμή, σε ένα βλέμμα, σε μια λέξη. Να μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάτι όμορφο μπορεί να γεννηθεί ακόμη κι εκεί όπου δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα.
Χωρίς ρομαντισμό, ίσως ο κόσμος να ήταν πολύ πιο φτωχός.
Δεν θα γράφονταν τα ίδια τραγούδια. Δεν θα λέγονταν οι ίδιες ιστορίες. Δεν θα ξεκινούσαμε εύκολα ταξίδια, σχέσεις ή όνειρα, αν περιμέναμε πρώτα να είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι θα έχουν αίσιο τέλος.
Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να πιστεύεις στο όμορφο και στο να αρνείσαι αυτό που βρίσκεται μπροστά σου.
Και εκεί αρχίζει ο ρεαλισμός.
Ο ρεαλισμός δεν είναι απαραίτητα κυνισμός. Δεν είναι η έλλειψη συναισθήματος ούτε η άρνηση του ονείρου.
Είναι η ικανότητα να βλέπεις έναν άνθρωπο όπως πραγματικά είναι και όχι μόνο όπως θα ήθελες να γίνει. Να ακούς όχι μόνο όσα σου λέει, αλλά και όσα δείχνουν οι πράξεις του. Να αναγνωρίζεις πότε μια ελπίδα στηρίζεται σε κάτι υπαρκτό και πότε στηρίζεται μόνο στη δική σου επιθυμία.
Γιατί πολλές φορές δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο.
Ερωτευόμαστε και την ιδέα του. Την πιθανότητα. Την εκδοχή που φανταστήκαμε ότι θα μπορούσε να υπάρξει, αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, αν εκείνος άλλαζε, αν εμείς περιμέναμε λίγο ακόμη. Πολλά "αν".
Και τότε ο ρομαντισμός, από δύναμη, μπορεί να γίνει παγίδα.
Μπορεί να μας κάνει να δικαιολογούμε την απουσία. Να μεταφράζουμε τη σιωπή ως βάθος. Να θεωρούμε την ασυνέπεια φόβο, την απόσταση δυσκολία και την αδιαφορία έναν τρόπο αγάπης που απλώς δεν καταλαβαίνουμε.
Μπορεί να μας κρατήσει για πολύ καιρό σε μια ιστορία που υπάρχει περισσότερο μέσα στο μυαλό μας παρά μέσα στη ζωή μας.
Από την άλλη, ο απόλυτος ρεαλισμός μπορεί επίσης να γίνει φυλακή.
Αν ζητάμε αποδείξεις πριν αισθανθούμε, εγγυήσεις πριν εμπιστευτούμε και βεβαιότητα πριν τολμήσουμε, ίσως να μη ζήσουμε ποτέ τίποτα πραγματικά.
Η ζωή δεν έρχεται πάντα με καθαρές απαντήσεις.
Οι άνθρωποι δεν είμαστε μαθηματικές εξισώσεις. Οι σχέσεις δεν μπορούν να υπολογιστούν μόνο με δεδομένα. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να ακούσεις την καρδιά σου, ακόμη κι αν δεν γνωρίζεις πού θα σε οδηγήσει.
Ο ρομαντισμός μάς καλεί να πιστέψουμε. Ο ρεαλισμός μάς ζητά να κοιτάξουμε καθαρά.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιο από τα δύο πρέπει να επιλέξουμε.
Ίσως είναι πώς θα μάθουμε να τα συνδυάζουμε.
Να κρατάμε την καρδιά μας ανοιχτή, αλλά και τα μάτια μας.
Να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ονειρεύεται, χωρίς να αγνοεί την πραγματικότητα.
Να πιστεύουμε στους ανθρώπους, αλλά όχι περισσότερο από όσο πιστεύουν εκείνοι στις ίδιες τους τις πράξεις.
Να δίνουμε χρόνο, αλλά όχι απεριόριστο χρόνο σε όσα δεν κινούνται.
Να έχουμε ελπίδα, αλλά να μη χρησιμοποιούμε την ελπίδα για να αποφύγουμε μια αλήθεια που ήδη γνωρίζουμε.
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι ήμουν ρομαντική τελικά και ότι δεν θέλω να χάσω ποτέ τον ρομαντισμό μου.
Δεν θέλω να σταματήσω να πιστεύω στις όμορφες συμπτώσεις, στους ανθρώπους που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας, στις σχέσεις που χτίζονται με ουσία, στις δεύτερες ευκαιρίες και στις στιγμές που ξεπερνούν τη λογική.
Θέλω όμως ο ρομαντισμός μου να έχει ρίζες.
Να μη στηρίζεται μόνο σε λόγια, αλλά σε παρουσία. Όχι μόνο σε υποσχέσεις, αλλά σε συνέπεια. Όχι μόνο σε όσα θα μπορούσαν να συμβούν κάποτε, αλλά και σε όσα συμβαίνουν τώρα.
Γιατί η καρδιά αξίζει να ονειρεύεται. Αλλά αξίζει και να προστατεύεται.
Και ίσως τελικά η πιο ώριμη μορφή ρομαντισμού να μην είναι να βλέπεις τον κόσμο όπως θα ήθελες να είναι.
Είναι να τον βλέπεις όπως είναι και, παρ’ όλα αυτά, να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει λίγο πιο όμορφος.
Εσείς πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική;