Σε μια κάψουλα χρονομηχανής
Χρόνος. Ή θα γίνει φίλος σου ή εχθρός σου.
Θυμάμαι πότε ακριβώς πήρα την απόφαση να σταματήσω να τα βάζω με τον χρόνο και να συμφιλιωθώ μαζί του. Θυμάμαι, μάλιστα, πολύ συγκεκριμένα και τη στιγμή. Και θυμάμαι ότι ήμουν πολύ νέα.
Μέχρι τότε, και πριν μεσολαβήσουν διάφορα γεγονότα και συγκυρίες, σκεφτόμουν, όπως ίσως κάνουμε όλοι, τι θα άλλαζα αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ποιες λέξεις δεν θα έλεγα, ποιους ανθρώπους θα κρατούσα λίγο περισσότερο κοντά μου, ποιον δρόμο θα απέφευγα και σε ποια στροφή θα επέλεγα μια διαφορετική κατεύθυνση.
Άλλες φορές πάλι ήθελα να μπορούσα να τον προχωρήσω πολύ μπροστά. Να γίνω, έστω για λίγο, η Πυθία του εαυτού μου. Να δω πού θα είμαι, ποιοι άνθρωποι θα έχουν μείνει στ’ αλήθεια, ποια όνειρα θα έχουν γίνει πραγματικότητα και ποια από όσα φοβάμαι σήμερα δεν θα έχουν τελικά καμία σημασία…
Ίσως πιστεύουμε ότι, αν γνωρίζαμε, θα φοβόμασταν λιγότερο. Αν ήμασταν βέβαιοι για όσα έρχονται, θα παίρναμε πιο εύκολα αποφάσεις. Αν μπορούσαμε να διορθώσουμε όσα πέρασαν, θα νιώθαμε περισσότερο συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας.
Όμως πόσο μάταιο μπορεί να γίνει όλο αυτό.
Για μένα, προσωπικά, είναι μάταιο.
Γιατί, όσο κοιτάζουμε πίσω προσπαθώντας να ξαναγράψουμε κάτι που έχει ήδη συμβεί ή όσο κοιτάζουμε μπροστά προσπαθώντας να προβλέψουμε όσα δεν έχουν ακόμη έρθει, μπορεί να ξεχνάμε τη μόνη στιγμή που υπάρχει πραγματικά.
Το Τώρα.
Το παρελθόν έχει μεγάλη δύναμη. Κουβαλά πρόσωπα, συμπεριφορές, σπίτια, τραγούδια, επιλογές και εκδοχές του εαυτού μας που άλλοτε αγαπάμε και άλλοτε δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να το ξεχάσουμε. Χρειάζεται να επιστρέφουμε πού και πού. Να αναπολούμε, να θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε και τι μας έφερε μέχρι εδώ. Να μαθαίνουμε. Άλλο όμως είναι να επισκέπτεσαι το παρελθόν και άλλο να κατοικείς μέσα του. Όπως άλλο είναι να ονειρεύεσαι το μέλλον και άλλο να αφήνεσαι να σε κυριαρχεί ο φόβος του αγνώστου.
Το αύριο έχει ανάγκη από όνειρα. Από σχέδια, λαχτάρα και προσμονή. Δεν χρειάζεται όμως να γνωρίζουμε κάθε του λεπτομέρεια για να μπορούμε να προχωρήσουμε προς αυτό. Κάποια πράγματα τα μαθαίνουμε μόνο όταν φτάσουμε εκεί, έτσι δεν είναι;
Κάποιους ανθρώπους θα τους συναντήσουμε χωρίς να τους περιμένουμε. Κάποιοι δρόμοι θα κλείσουν και άλλοι θα ανοίξουν εκεί όπου σήμερα δεν βλέπουμε καν πέρασμα.
Ίσως τελικά η ζωή να χάνει κάτι από τη μαγεία της όταν προσπαθούμε διαρκώς να την προβλέψουμε. Κάποτε ένιωθα σαν να βρίσκομαι μέσα σε μια κάψουλα του χρόνου που με γυρόφερνε και προσπαθούσε να με ελέγξει. Μια στιγμή πίσω, μια στιγμή μπροστά και ξανά από την αρχή.
Μέχρι που κατάλαβα κάτι απλό.
Οδηγός της είμαι εγώ.
Δεν μπορώ να σταματήσω τον χρόνο. Δεν μπορώ να επιστρέψω σε όσα πέρασαν ούτε να γνωρίζω με βεβαιότητα τι με περιμένει.
Μπορώ όμως να επιλέγω πού θα βρίσκομαι σήμερα. Να χαρώ τη στιγμή του τώρα. Να αναπολήσω το τότε χωρίς να εγκλωβιστώ μέσα του. Να ονειρευτώ το αύριο χωρίς να του ζητώ να μου αποκαλύψει όλες του τις απαντήσεις. Ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο αληθινή σχέση με τον χρόνο. Όχι να προσπαθούμε να τον νικήσουμε, αλλά να περπατάμε μαζί του. Δίπλα του.
Με μνήμη για όσα πέρασαν. Με λαχτάρα για όσα έρχονται. Με τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά ανοιχτή σε όσα συμβαίνουν τώρα. Γιατί το παρελθόν μπορεί να μας έφερε μέχρι εδώ και το μέλλον μπορεί να μας δείχνει προς τα πού θέλουμε να πάμε. Αλλά η ζωή συμβαίνει μόνο στη στιγμή που κρατάμε τώρα στα χέρια μας.
Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε στον χρόνο, πού θα πηγαίνατε και γιατί;