Το καταφύγιό μου

Όταν ήμουν παιδί, ήθελα να γίνω τα πιο απίθανα πράγματα, τουλάχιστον έτσι έλεγαν οι μεγάλοι, ενώ εγώ απλώς τα θεωρούσα φυσιολογικά.

Στην πραγματικότητα, ήθελα να γίνω μια ηρωίδα.

Να σώζω τον κόσμο από καθετί κακό και κάθε αναποδιά. Να μπορώ να εξαφανίζω τη λύπη, να διορθώνω την αδικία και να φέρνω στους ανθρώπους μόνο χαμόγελα και ευτυχία.

Όπως όλα τα παιδιά, δεν γνώριζα τότε πόσο σύνθετος είναι ο κόσμος. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν πράγματα που δεν διορθώνονται εύκολα ή και καθόλου. Άνθρωποι που δεν μπορούμε να προστατεύσουμε από όλα. Πόνοι που δεν εξαφανίζονται επειδή το θέλουμε πολύ. Καταστάσεις στις οποίες ακόμη και η πιο καλή μας πρόθεση δεν είναι αρκετή.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν έγινα η ηρωίδα που φανταζόμουν. Δεν έσωσα τον κόσμο. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που πίστευα ως παιδί.

Έχτισα όμως ένα καταφύγιο.

Όχι ένα κυριολεκτικό μέρος με τοίχους και πόρτες. Έναν εσωτερικό κόσμο στον οποίο μπορώ να επιστρέφω όταν όλα έξω γίνονται δύσκολα, θορυβώδη, μπερδεμένα ή ακόμη και ανούσια καμιά φορά.

Ένα μέρος φτιαγμένο από σκέψεις, συναισθήματα, αξίες, μνήμες και ανθρώπους που με έμαθαν, ο καθένας με τον τρόπο του, κάτι σημαντικό για τη ζωή.

Εκεί φυλάω όσα δεν θέλω να χάσω.

Την ανάγκη να προσφέρω. Την πίστη μου στην καλοσύνη. Τη χαρά που αισθάνομαι όταν μπορώ να βοηθήσω έναν άνθρωπο. Την αλληλεγγύη. Την τρυφερότητα. Την επιθυμία να αφήνω, όσο μπορώ, κάτι καλό πίσω μου.

Δεν έχει τελικά τόση σημασία τι σπούδασα ή ποιο επάγγελμα ακολούθησα.

Σημασία έχει τι επέλεξα να πάρω μαζί μου μέσα σε όλα αυτά. Ποια πλευρά του εαυτού μου αποφάσισα να προστατεύσω και ποια αξία θέλω να έχει κάθε καθημερινή μου πράξη.

Μπορεί κάποιος να νομίζει ότι το καταφύγιο αυτό με κρατά μακριά από τη ζωή. Κι όμως, δεν είναι ένας τόπος στον οποίο κρύβομαι για να μη βλέπω όσα συμβαίνουν. Είναι το μέρος στο οποίο επιστρέφω για να θυμηθώ ποια είμαι, πριν ξαναβγώ στον κόσμο.

Γιατί πολλές φορές η καθημερινότητα μπορεί να μας κάνει πιο σκληρούς. Η απογοήτευση μπορεί να μας κάνει πιο καχύποπτους. Οι δυσκολίες μπορεί να μας πείσουν ότι η καλοσύνη είναι αδυναμία και ότι η προσφορά δεν έχει νόημα.

Τότε είναι που χρειάζεται να επιστρέφουμε στο καταφύγιό μας.

Να θυμόμαστε ότι δεν χρειάζεται να σώσουμε ολόκληρο τον κόσμο για να κάνουμε κάτι σημαντικό. Μπορεί να μην αλλάξουμε τη ζωή όλων. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε, έστω και για λίγο, τη μέρα ενός ανθρώπου.

Και έμμεσα, ίσως και τη δική μας.

Να ακούσουμε κάποιον που έχει ανάγκη να μιλήσει. Να σταθούμε δίπλα του. Να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. Να μη γίνουμε άλλη μία πηγή σκληρότητας σε έναν κόσμο που έχει ήδη αρκετή.

Όταν ο γιος μου ήταν περίπου έξι χρονών, ένα βράδυ που τον καληνύχτιζα και πήγα να κλείσω το φως, με ρώτησε:

«Μαμά, ξέρεις γιατί γεννήθηκες;»

Η αλήθεια είναι ότι με ξάφνιασε η ερώτησή του. Τόσο για το νεαρό της ηλικίας του και το σκεπτικό του, όσο και για την απάντηση που προσπαθούσα εκείνη τη στιγμή να βρω.

Πριν προλάβω να του απαντήσω, μου είπε:

«Εγώ ξέρω. Για να φέρνεις ειρήνη και καλοσύνη.»

Ένιωσα μια βαθιά αγαλλίαση. Γιατί ένας άνθρωπος, και πολύ περισσότερο το ίδιο μου το παιδί, μπορούσε να δει και να νιώσει τι ήμουν. Και κυρίως, τι λάμβανε εκείνο από εμένα.

Και πιστέψτε με, τα παιδιά νιώθουν τι είμαστε και τι εκπέμπουμε.

Ίσως τελικά η ηρωίδα που ήθελα να γίνω ως παιδί να μην εξαφανίστηκε.

Απλώς άλλαξε μορφή. Δεν φορά κάπα και δεν σώζει τον κόσμο μέσα σε μία στιγμή. Ζει στις μικρές επιλογές. Στον τρόπο που φερόμαστε όταν κανείς δεν μας βλέπει. Στην απόφαση να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας, ακόμη κι όταν οι γύρω μας την ξεχνούν.

Και ίσως αυτό να είναι το δικό μου καταφύγιο.

Ένας εσωτερικός τόπος που μου θυμίζει ότι, όσο μικρή κι αν είναι μια πράξη καλοσύνης, δεν είναι ποτέ ασήμαντη.

Για εσάς, ποιο είναι το δικό σας καταφύγιο;