Το ποδήλατό μου το έλεγαν Ελευθερία
Ήμουν τυχερή που από μικρή είχα την ελευθερία να παίρνω το ποδήλατο μου και να φεύγω. Πετούσα τη σχολική μου τσάντα μόλις γύριζα στο σπίτι, και πολλές φορές, πριν καλά καλά φάω το ωραίο μεσημεριανό της μαμάς μου, ήμουν ήδη πάνω στο κόκκινο ποδήλατο μου και άλλαζα διαδρομές.
Δεν είχα συγκεκριμένο προορισμό. Άλλοτε ακολουθούσα έναν δρόμο που γνώριζα. Άλλοτε έστριβα κάπου μόνο και μόνο επειδή δεν είχα ξαναπάει. Σε κάθε διαδρομή ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο ενώ κάθε στροφή είχε και έναν κρυμμένο θησαυρό.
Τότε, δεν ήξερα ότι αυτό που ένιωθα λεγόταν ελευθερία.
Ένιωθα μόνο τον αέρα στο πρόσωπό μου, την ταχύτητα, την αίσθηση ότι μπορούσα να επιλέξω μόνη μου προς τα πού θα πάω. Ότι για όση ώρα εγώ επέλεγα, ο κόσμος ήταν ανοιχτός μπροστά μου και εγώ μπορούσα να τον εξερευνήσω. Ήταν τότε , σ' εκείνη την απλή εποχή που άρχισα να παρατηρώ τη φύση και τις αλλαγές της. Το φως της, πώς έγραφε τριγύρω και στον ουρανό, τη μυρωδιά της πριν και μετά τη βροχή. Τους φίλους της τα ζώα που συναντούσα. Και πότε έπρεπε. να γυρίσω πίσω προσέχοντας την αλλαγή του καιρού. Χωρίς να το γνωρίζω, μάθαινα. Όχι μέσα από τα βιβλία ή κάποιες οδηγίες, αλλά μέσα από την ίδια τη ζωή.
Μάθαινα τον εαυτό μου, να αποφασίζω και να επιλέγω, να χάνομαι για λίγο και να βρίσκω ξανά τον δρόμο μου. Να εμπιστεύομαι τα δικά μου μάτια, το ένστικτο μου και την περιέργεια μου. Να καταλαβαίνω ότι ο δρόμος έχει κάτι να σου δώσει, ακόμα κι αν σε οδηγήσει πίσω από εκεί που ξεκίνησες.
Νομίζω, ότι εκείνες οι βόλτες ήταν η αρχή του μαθήματος της ζωής για την ανεξαρτησία. Γιατί η ελευθερία δεν είναι μόνο να μπορείς να φύγεις, αλλά να γνωρίζεις ότι μπορείς και να επιστρέψεις. Είναι να μπορείς να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να αναλαμβάνεις την ευθύνη τους.
Φυσικά, μεγαλώνοντας, η λέξη ελευθερία γίνεται πιο σύνθετη. Δεν είναι πια ένα ποδήλατο και ένας ανοιχτός δρόμος. Είναι να επιλέγεις καθημερινά να είσαι ο εαυτός σου, να μπορείς να επιλέγεις τους ανθρώπους που θέλεις κοντά σου, να λες όχι σε οτιδήποτε σε περιορίζει. Και όταν χρειάζεται να αλλάζεις κατεύθυνση όταν καταλαβαίνεις ότι ένας δρόμος δεν σου ταιριάζει. Ελευθερία είναι να μην παραμένουμε κάπου μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να ξεκινήσεις ξανά.
Η ελευθερία θέλει θάρρος και πίστη.
Ίσως όσο μεγαλώνουμε, ξεχνάμε πόσο φυσικά το κάναμε κάποτε όλο αυτό με τις επιλογές μας. Ως παιδιά δεν ζητούσαμε πάντα εγγυήσεις, δεν ξέραμε που θα μας οδηγήσει μια στροφή, αλλά την επιλέγαμε γιατί θέλαμε να δούμε. Σήμερα...περιμένουμε να γνωρίζουμε όλη τη διαδρομή πριν καν ξεκινήσουμε γιατί χρειαζόμαστε βεβαίωση ότι δεν θα χαθούμε, δεν θα κάνουμε λάθος και ότι, ναι, θα φτάσουμε εκεί που έχουμε πει ή έχουμε υπολογίσει.
Όμως ίσως η ελευθερία να μην βρίσκεται στη βεβαιότητα. Ίσως να βρίσκεται στη δυνατότητα να επιλέγεις τον δρόμο σου, ακόμη κι όταν δεν ξέρεις ακριβώς πού θα σε βγάλει.
Δεν ξέρω πού βρίσκεται σήμερα εκείνο το κόκκινο ποδήλατο.
Ξέρω όμως ότι κάθε φορά που τολμώ να αλλάξω διαδρομή, κάθε φορά που εμπιστεύομαι ξανά τον εαυτό μου και κάθε φορά που επιλέγω να δω τι υπάρχει μετά την επόμενη στροφή, είναι σαν να ανεβαίνω πάλι επάνω του.
Και τότε θυμάμαι:
Το ποδήλατό μου το έλεγαν Ελευθερία.
Ελευθερία είναι...εσείς, τι λέτε;